Aqîdah aṭ-Ṭaḫâwijjah
Imâm Abû Dža´far Muḫammad bin Aḫmad aṭ-Ṭaḫâwî
Komentar cijenjenog Alima Ṣâliḫ bin Fawzân al-Fawzân
Cilj sve tri vrste tawḫida je potvrda Allâhove jednoće da samo On bude obožavan, tj. Tawḫîd-ul-ulûhijjah. To je ono čemu su svi Allâhovi Poslanici pozivali, i zbog čega su knjige objavljene. To je ono radi čega je uspostavljena borba na Allâhovom putu, da bi samo Allâh jedini bio obožavan te da bi se ostavili oni koji su obožavani mimo Njega.
Tawḫîd-ur-rubûbijjah a od njega i tawḫîd-ul-asma’-was-sifât kroz istoriju čovječanstva niko nije zanijekao. To Uzvišeni Allâh spominje u brojnim ajetima, da su nevjernici priznavali da je Allâh jedini Stvoritelj, Opskrbitelj, Onaj koji oživljava i usmrćuje, i Onaj koji vlada svemirom – oko toga se nisu razilazili.
Stoga, ako se osoba ograniči samo na potvrdu ove vrste tawḫida, tawḫid-ur-rubûbijjah, to ga neće uvesti u islam, jer se poslanik صلى الله عليه وسلم borio protiv onih ljudi koji su potvrđivali samo tawḫid-ur-rubûbijjah, proglašavajući njihovu krv i imetak dozvoljenim. Da je bilo dovoljno sa tawḫid-ur-rubûbijjah, Allâhov poslanik صلى الله عليه وسلم se nebi borio protiv njih čak nebi bilo potrebe za slanjem poslanîka.
Sve ovo ukazuje da je cilj i najviša obaveza potvrda tawḫid-ul-ulûhijjah, dok je tawḫid-ur-rubûbijjah najveći dokaz obaveznosti tawḫid-ul-ulûhijjah.
Zato, kada Allâh naređuje da se samo On obožava, On spominje da je On stvoritelj nebesa i zemlje, i da ih On održava, jer nas ove činjenice obavezuju da samo Njega obožavamo i da nevjernici koji priznaju Njegovo Gospodarstvo, trebaju priznati i Allâhovu jednoću u pravu na obožavanje.
Vidimo kada je poslanik صلى الله عليه وسلم pozvao nevjernike: ”Recite: ’Lâ ilâhe illAllâh”’, tj. obožavajte samo Allâha koji je jedino istinsko božanstvo, oni su odgovorili:
أَجَعَلَ الْآلِهَةَ إِلَهًا وَاحِدًا إِنَّ هَذَا لَشَيْءٌ عُجَابٌ
”Zar on da sva božanstva svede na jedno božanstvo? To je, zaista nešto veoma čudno!” [1]
I On Uzvišeni kaže:
وَإِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَإِذَا ذُكِرَ الَّذِينَ مِن دُونِهِ إِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ
”Kad se Allâh samo spomene, grče se srca onih koji u ahiret ne vjeruju, a kada se spomenu oni kojima se oni pored Njega obožavaju, odjednom ih radost obuzme.” [2]
وَإِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَإِذَا ذُكِرَ الَّذِينَ مِن دُونِهِ إِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ
”Kada im se govorilo: ’ La ilahe illAllâh (Samo je Allâh istinsko božanstvo)!’- oni su se oholili i govorili: ’Zar da napustimo božanstva naša zbog jednog ludog pjesnika!?”’ [3]
_________
[1] 38:5
[2] 39:45
[3] 37:35-36